Płynność akcji – czyli łatwość kupna lub sprzedaży akcji bez istotnego wpływu na ich cenę – to jeden z fundamentów sprawnie funkcjonującego rynku kapitałowego. Im bardziej płynne są akcje, tym efektywniej działa rynek. Co decyduje o tym, że akcje jednych spółek są bardziej, a innych mniej płynne? Zależy to od wielu czynników, w tym od mechanizmów nadzoru korporacyjnego. Jednym z takich mechanizmów jest groźba wyjścia dużego inwestora z akcjonariatu spółki. Z jednej strony to właśnie płynność akcji umożliwia szybkie wycofanie się z inwestycji, co czyni tę groźbę bardziej realną. Z drugiej strony – sama możliwość takiego wyjścia, szczególnie w przypadku dużych inwestorów instytucjonalnych, może działać dyscyplinująco na zarząd, a w efekcie prowadzić do poprawy płynności akcji. Obawa przed wycofaniem się znaczącego akcjonariusza może skłaniać firmy do poprawy przejrzystości działania, jakości komunikacji z rynkiem i zbliżenia interesów menedżerów i akcjonariuszy. To z kolei buduje zaufanie inwestorów i sprzyja wzrostowi płynności akcji. W badaniu postawiliśmy pytanie: czy wzrost groźby wyjścia dużych inwestorów instytucjonalnych wpływa na płynność akcji? Aby odpowiedzieć na to pytanie, wykorzystaliśmy unikalną sytuację stworzoną przez reformę OFE z 2014 roku, która znacząco zmieniła charakter działalności OFE: z pasywnych stały się one bardziej aktywnymi uczestnikami rynku, gotowymi do wycofania się z nieefektywnych inwestycji. Tym samym groźba wyjścia ze spółek, w których OFE posiadały znaczące udziały, stała się bardziej realna. W badaniu porównaliśmy zmiany w płynności akcji spółek notowanych na GPW w Warszawie, w których OFE były znaczącymi akcjonariuszami, z płynnością akcji firm nieobjętych wpływem reformy. Wyniki wskazują, że dla płynności akcji kluczowa jest skala i wiarygodność groźby wyjścia; im więcej dużych inwestorów instytucjonalnych gotowych do reakcji, tym większa presja na zarząd, by podjąć działania poprawiające jakość zarządzania i komunikacji z rynkiem. W sytuacji wysokiej koncentracji własności groźba wyjścia powoduje pogorszenie płynności akcji. Wskazuje to, że inwestorzy instytucjonalni pełnią niejako funkcję „strażników” interesów inwestorów mniejszościowych.