Choć może się to wydawać zaskakujące, niektóre kraje bogate w zasoby naturalne – takie jak ropa naftowa czy gaz ziemny – wcale nie rozwijają się szybciej od innych. Często zmagają się z tzw. klątwą bogactwa, czyli zjawiskiem, w którym nadmiar surowców prowadzi do problemów gospodarczych zamiast do dobrobytu. Gdy ceny surowców rosną – państwo bogaci się, ale gdy spadają – pojawiają się kryzysy. W odpowiedzi na te wyzwania wiele krajów tworzy tzw. fundusze surowcowe – specjalne rezerwy finansowe, które mają pomagać w stabilizowaniu gospodarki w trudnych czasach. Czy jednak te fundusze rzeczywiście działają? W przeprowadzonym badaniu przeanalizowano dane z różnych państw i porównano, jak różne typy funduszy wpływają na sytuację gospodarczą. Okazało się, że tradycyjne fundusze stabilizacyjne – skupione wyłącznie na łagodzeniu wahań cen – często zawodzą. Dużo lepiej sprawdzają się fundusze inwestycyjne i oszczędnościowe, których celem jest długoterminowe wsparcie gospodarki, a nie tylko reagowanie na kryzysy. Fundusze inwestycyjne sprzyjają utrzymaniu wysokiego poziomu inwestycji w kraju, natomiast fundusze oszczędnościowe pomagają utrzymać stabilność finansów publicznych. Zgromadzone dane sugerują, że to właśnie te nowoczesne formy zarządzania dochodami z surowców mają największy potencjał, by pomóc krajom bogatym w zasoby naturalne rozwijać się w sposób zrównoważony – bez popadania w cykle boomów i kryzysów.