Jak dotąd opisywana w literaturze i omawiana wśród praktyków kwestia realizacji celów ESG przez sektor ubezpieczeniowy koncentruje się niemal wyłącznie na inwestycjach, funkcji ochronnej wobec ryzyk związanych ze zmianami klimatu, działaniach prewencyjnych oraz ograniczaniu ochrony dla podmiotów o wysokiej emisji. Kwestia likwidacji szkód w kontekście zrównoważonego rozwoju jest poruszana bardzo rzadko. Tymczasem likwidacja szkód to najbardziej namacalny element usługi ubezpieczeniowej – moment najintensywniejszego kontaktu między ubezpieczycielem a ubezpieczonym lub osobą trzecią (poszkodowanym). Jednocześnie stanowi kluczowy czynnik rentowności zakładu ubezpieczeń i budowania jego przewagi konkurencyjnej. Celem niniejszego badania jest identyfikacja tych elementów procesu likwidacji szkód, które mogą przyczyniać się do realizacji celów środowiskowych. Ogólny model został uszczegółowiony na przykładzie procesu likwidacji szkód komunikacyjnych na mieniu. Na podstawie analizy literatury dotyczącej likwidacji szkód i zrównoważonego rozwoju, aktów prawnych i rekomendacji, a także raportów instytucji rynkowych spoza obszaru badań naukowych, zidentyfikowano szereg działań w ramach procesu likwidacji szkód, które są źródłem emisji. Dla przejrzystości podzielono je na trzy główne grupy: (1) pozyskiwanie, przetwarzanie i zarządzanie przepływem informacji (np. zdalna ocena szkody z wykorzystaniem narzędzi AI), (2) sposoby rekompensaty czasowego braku pojazdu (np. flota niskoemisyjnych samochodów zastępczych) oraz (3) metody przywracania pojazdu do stanu sprzed szkody (np. promowanie naprawy zamiast wymiany). Zarządzanie przepływem informacji jest stosunkowo łatwe do modyfikacji, jednak jego wpływ na środowisko pozostaje ograniczony, podobnie jak w przypadku różnych sposobów rekompensaty braku pojazdu. Z kolei wdrażanie celów środowiskowych w procesie naprawy pojazdów napotyka różne bariery, w tym wysokie koszty początkowe oraz opór interesariuszy. Ten ostatni problem wyjaśniono na przykładzie rynku części używanych, identyfikując zaangażowane podmioty oraz wykazując, że każdy z nich ma odmienne, często sprzeczne cele i priorytety. Kluczową rolę w implementacji „zielonych” rozwiązań w takiej sytuacji odgrywa państwo jako regulator, nieformalne zasady funkcjonowania rynku oraz dotychczasowe praktyki ubezpieczycieli.