Inwestor kupujący akcje staje przed wyborem. Akcje pewnych spółek mogą mu potencjalnie przynieść większy zysk, ale kosztem większego ryzyka. Z kolei inwestycje o małym ryzyku zazwyczaj są też mniej opłacalne. Rozwiązaniem tego problemu jest tworzenie tzw. portfela inwestycji – inwestowana kwota jest lokowana w akcjach różnych spółek. W standardowym podejściu przyjmuje się, że oczekiwane stopy zwrotu inwestycji oraz ich ryzyko są obliczane jedynie na podstawie historycznych cen akcji. Przy tworzeniu portfela inwestycji nie bierze się pod uwagę żadnych dodatkowych informacji oprócz cen. Oznacza to, że inwestor nie uwzględnia np. informacji ze sprawozdań finansowych. W badaniu rozważyliśmy dwa rozszerzenia standardowego podejścia. Po pierwsze, założyliśmy, że inwestor może brać pod uwagę tzw. wskaźniki fundamentalne, czyli dane ze sprawozdań finansowych spółek, w które lokuje. Wartości współczynników fundamentalnych (takich jak cena do zysku lub cena do wartości księgowej) służą jako trzecie kryterium przy wyborze portfela. Po drugie – zastosowaliśmy inną metodę pomiaru ryzyka. Przy obliczaniu odchylenia standardowego wszystkie odchylenia od wartości średniej (zarówno w górę, jak i w dół) traktowane są tak samo. W naszym badaniu posłużyliśmy się tzw. semi-odchyleniem, w którym jako ryzykowne traktowane są tylko sytuacje, w których inwestor uzyskuje stopę zwrotu mniejszą niż zakładana. Podejście zostało przetestowane empiryczne na portfelach inwestycyjnych złożonych z 30 spółek notowanych na giełdzie nowojorskiej i wchodzących w skład indeksu DIJA (Dow Jones Industrial Average). Wyniki wskazują, że zastosowanie semi-odchylenia jako miary ryzyka pozwala na uzyskanie portfeli o lepszej jakości (mierzonej jako stosunek zyskowności do ryzyka). Dodatkowo, uwzględnienie informacji ze sprawozdań finansowych pozwala w pewnych sytuacjach na poprawę jakości inwestycji.