Czy rozproszenie turystów po całym mieście zawsze rozwiązuje problem przeciążenia turystycznego? Wyniki analizy licznych europejskich miast pokazują, że niekoniecznie, a próba wdrożenia takiej strategii w niewłaściwym miejscu może przynieść efekt odwrotny do zamierzonego. Na podstawie analizy treści wcześniejszych publikacji dotyczących ponad 40 europejskich miast wyodrębniono dwa typy destynacji turystycznych: miasta z rozproszonymi atrakcjami, takie jak Barcelona, Berlin czy Paryż, oraz miasta o wysokiej koncentracji ruchu turystycznego w niewielkich, zabytkowych starówkach, jak Kraków, Florencja czy Prague. Okazało się, że mieszkańcy tych dwóch typów miast reagują na nadmiar turystów zupełnie inaczej. W dużych, zdecentralizowanych metropoliach mieszkańcy konkurują z turystami o te same przestrzenie publiczne, dlatego rozproszenie ruchu turystycznego rzeczywiście przynosi im ulgę, co potwierdzają udane przykłady z Kopenhagi, Brukseli czy Madrytu. Zaskakujące jest jednak to, że w miastach z jedną, wyraźnie wydzieloną starówką, jak Kraków czy Tallinn, mieszkańcy dzielnic położonych poza centrum wcale nie odczuwają silnej presji turystycznej na co dzień i akceptują to, że stare miasto stało się swego rodzaju „turystycznym gettem”. Znacznie bardziej niepokoi ich perspektywa rozprzestrzenienia się najmu krótkoterminowego, na przykład przez platformy typu Airbnb, na ich własne dzielnice mieszkalne. W efekcie próba przekierowania turystów do wcześniej spokojnych części miasta, zamiast poprawić sytuację, może wywołać nowe konflikty i nasilić niechęć wobec turystyki tam, gdzie wcześniej jej nie było. Wniosek dla władz miast jest więc jednoznaczny: gotowe recepty na przeciążenie turystyczne nie mogą być kopiowane z jednego miasta do drugiego bez uwzględnienia lokalnej struktury przestrzennej, ponieważ to, co sprawdza się w rozproszonej metropolii, może okazać się przeciwskuteczne w mieście zbudowanym wokół jednej, zwartej starówki.