Przedstawiona praca została zaprezentowana podczas Student Research Workshop (SRW) na konferencji European Chapter of the Association for Computational Linguistics, organizowanej przez Association for Computational Linguistics, i stanowi koncepcję rozprawy doktorskiej. Jej celem jest zrozumienie, w jaki sposób ludzie i modele sztucznej inteligencji postrzegają styl pisania. Styl językowy to nie tylko sposób przekazywania treści, ale również swoisty „podpis” autora, który może ujawniać jego tożsamość. W dobie rozwoju technologii analizy tekstu ma to istotne znaczenie zarówno dla ochrony prywatności, jak i dla twórczości literackiej. Projekt zakłada zbadanie, czy celowe modyfikacje tekstu — tzw. perturbacje stylistyczne — wpływają w podobny sposób na ludzi i algorytmy. W szczególności interesuje ją, czy zmiany, które utrudniają modelom komputerowym rozpoznawanie stylu autora, są równie trudne do wykrycia dla człowieka. Badanie łączy podejście obliczeniowe i eksperymentalne. Najpierw tworzony jest specjalny zbiór tekstów o identycznym znaczeniu, ale różniących się stylem (np. formalnym lub nieformalnym). Następnie wprowadza się drobne zmiany w takich elementach jak długość zdań, szyk wyrazów czy częstotliwość użycia określonych słów. Modele językowe uczone są rozpoznawania stylu na podstawie tych danych, a ich skuteczność jest porównywana z ocenami ludzi biorących udział w eksperymentach. Badania te mają potencjalne zastosowania w ochronie anonimowości autorów, np. dziennikarzy czy aktywistów, a także w zabezpieczaniu twórczości przed kopiowaniem przez modele AI. Jednocześnie projekt przyczynia się do lepszego zrozumienia natury stylu jako złożonego zjawiska łączącego treść i formę wypowiedzi.