Pracownicy z pokolenia Z o cichym rzucaniu pracy — quiet quitting Czy pokolenie Z naprawdę po cichu odchodzi? Termin "ciche rzucenie pracy" (ang. quiet quitting) opisuje postawę, w której pracownik nie rezygnuje z etatu, lecz ogranicza swoje zaangażowanie wyłącznie do minimum wymaganego na danym stanowisku - nie robi nic ponad to, czego się od niego oczekuje. Zjawisko to zyskało w ostatnich latach ogromną popularność w debacie publicznej, a pokolenie Z - jako pierwsze w pełni ukształtowane przez media społecznościowe i dotknięte pandemią - było powszechnie wskazywane jako jego główny nośnik. Tymczasem wyniki badania przeprowadzonego w 2024 roku na próbie 204 polskich pracowników z pokolenia Z każą zrewidować ten pogląd. Badanie zrealizowano metodą internetową (CAWI) z wykorzystaniem zwalidowanych narzędzi pomiarowych. Wyniki okazały się zaskakujące: zjawisko cichego rzucenia pracy nie jest szczególnie nasilone w tej grupie wiekowej. Średnie wartości odpowiedzi oscylowały wokół 4 w skali, co wskazuje na postawę niezdecydowaną - respondenci ani wyraźnie identyfikowali się z opisywanymi zachowaniami, ani ich odrzucali. Co więcej, analizy uwzględniające zmienne demograficzne, takie jak wiek, płeć, wykształcenie, miejsce zamieszkania czy charakter pracy, również nie ujawniły istotnych wewnętrznych różnic w postawach. Wysoki poziom odchylenia standardowego sugeruje przy tym znaczne zróżnicowanie indywidualnych postaw wewnątrz tej generacji. Możliwym wyjaśnieniem jest stosunkowo krótki staż zawodowy przedstawicieli pokolenia Z oraz niedostatecznie wykształcone oczekiwania wobec pracodawców, co może przekładać się na ostrożność w formułowaniu ocen. Wyniki te są istotnym sygnałem dla pracodawców i mediów: popularne wyobrażenie o pokoleniu Z jako pokoleniu biernych pracowników może być bardziej mitem niż rzeczywistością - przynajmniej w polskim kontekście.