Tradycyjnie markę miasta postrzegano przez pryzmat logotypów lub kampanii promocyjnych. Badania międzynarodowego zespołu dra Lewickiego zmieniają to podejście, przenosząc główny ciężar na relacje międzyludzkie. Kluczowym wnioskiem jest fakt, że marka miejsca nie jest tylko produktem, ale żywym systemem więzi, w którym najważniejsi są mieszkańcy danego miasta. Sercem modelu jest autorskie pojęcie PBRQ (Place Brand Relationship Quality), czyli jakości relacji z marką miejsca. Reprezentatywne badania na grupie 500 mieszkańców Poznania wykazały, że jakość relacji z marką miasta nie jest jednowymiarowa. Składają się na nią cztery filary, z których każdy odgrywa inną rolę: 1. Wspólnota (Interpersonal Stakeholder Interaction): To najsilniejszy element – marka miasta jest ceniona najbardziej wtedy, gdy ułatwia mieszkańcom kontakt ze sobą nawzajem i wymianę doświadczeń. 2. Marka jako partner (Place Brand as a Reliable Partner): Miasto musi budzić zaufanie i dawać satysfakcję, zachowując się jak uczciwy partner w codziennym życiu. 3. Bliskość emocjonalna (Emotional-Personal Brand Closeness): To stopień, w jakim marka „zrośnie się” z tożsamością mieszkańca, jego pracą i planami na przyszłość. 4. Platforma interakcji (Place Brand Interaction Platform): Miasto powinno oferować sprawne kanały kontaktu – zarówno cyfrowe, jak i bezpośrednie z urzędnikami zarządzającymi marką. Wyniki te dają jasną wskazówkę dla włodarzy miast: budowanie marki to nie „malowanie trawy na zielono”, lecz inwestowanie w relacje międzyludzkie i zaufanie. Najtrwalszą wartością marki nie są eventy, logotypy czy slogany, lecz poczucie wspólnoty, które sprawia, że mieszkańcy chcą być częścią swojego miasta.