Polska spółdzielczość mieszkaniowa to zjawisko rzadko spotykane w Europie. Poza Polską i krajami skandynawskimi trudno wskazać państwa, w których ta forma zarządzania mieszkaniami byłaby równie rozpowszechniona. W artykule zbadano, jak spółdzielnie radzą sobie z utrzymaniem jakości i wartości rynkowej osiedli z wielkiej płyty. Analiza oparta na danych GUS i NBP pokazała, że spółdzielnie skutecznie dostosowały się do nowych warunków rynkowych. Choć zmiany prawne praktycznie wykluczyły je z budowy nowych mieszkań, skoncentrowały się na profesjonalnym zarządzaniu istniejącym zasobem, a wiele z nich rozszerzyło działalność o zarządzanie nieruchomościami innych podmiotów. Na tle innych form zarządzania, takich jak podmioty publiczne czy towarzystwa budownictwa społecznego, spółdzielnie wypadają zaskakująco dobrze. Mają korzystniejszą strukturę kosztów, zwłaszcza administracyjnych, które okazują się niższe, niż się powszechnie sądzi. Jednocześnie prowadzą intensywne remonty i modernizacje, co świadczy o racjonalnym podejściu do utrzymania budynków wymagających systematycznych nakładów. Model spółdzielczy pozostaje więc efektywny również w warunkach gospodarki rynkowej. Ważnym atutem jest też demokratyczny charakter zarządzania, który daje mieszkańcom realny wpływ na decyzje i wzmacnia ich identyfikację z miejscem zamieszkania. W dłuższej perspektywie spółdzielnie mogłyby odgrywać istotną rolę w polityce mieszkaniowej, stanowiąc alternatywę wobec deweloperów, szczególnie w obszarze budownictwa dostępnego cenowo.