Wypalenie zawodowe to problem, który dotyka coraz więcej osób, a pandemia COVID-19 tylko go pogłębiła. Ale czego tak naprawdę potrzebują wypaleni pracownicy? I dlaczego samodzielne radzenie sobie z tym stanem najczęściej nie działa? Odpowiedzi na te pytania przynosi niniejsza książka. Na podstawie przeprowadzonych badań opracowano trzy autorskie modele czynników wypalenia zawodowego. Model 5P opisuje czynniki podmiotowe, czyli te leżące po stronie samego pracownika. Model 7N identyfikuje siedem czynników środowiskowych, tkwiących w organizacji i warunkach pracy. Ich połączenie dało model 5P7N, który pokazuje, jak cechy indywidualne i warunki pracy wzajemnie na siebie oddziałują, tworząc podatny grunt dla wypalenia. Jednym z najważniejszych wniosków jest to, że pracownik pozostawiony sam sobie w walce z wypaleniem praktycznie nie ma szans na skuteczne wyjście z tego stanu. Badanie ujawniło cztery obszary barier, które to uniemożliwiają: bariery związane z funkcjonowaniem w organizacji, czynniki zewnętrzne osłabiające odporność pracownika, brak jakichkolwiek zmian w miejscu pracy będącym źródłem problemu oraz rozbieżność między wartościami pracownika a wartościami organizacji. Co więcej, nawet jeśli pracownik podejmie próbę poradzenia sobie z wypaleniem, ale wraca do tego samego środowiska, które go wywołało, jest narażony na powtórne doświadczenie tego stanu. To błędne koło, które może przerwać tylko aktywne zaangażowanie pracodawcy. Badanie dało też konkretną odpowiedź na pytanie, czego pracownicy oczekują od swoich pracodawców: zarówno w zakresie profilaktyki wypalenia, jak i wsparcia w powrocie do pełnej aktywności zawodowej. Te wyniki mogą posłużyć organizacjom jako praktyczna inspiracja do budowania zdrowszych środowisk pracy i tworzenia systemowych rozwiązań chroniących przed wypaleniem.