Budownictwo społeczne mogłoby być jednym ze sposobów poprawy sytuacji mieszkaniowej w polskich gminach, gdyby ustawodawca zachciał w ustawie o samorządzie gminnym wprowadzić stosowne uregulowania prawne. Przykładem dobrego rozwiązania w zakresie budownictwa społecznego jest model zastosowany w Wiedniu. W związku z rosnącym znaczeniem budownictwa społecznego w debacie na temat mieszkalnictwa w Polsce, przedstawienie mocnych i słabych stron budownictwa socjalnego w Wiedniu może pomóc w uniknięciu potencjalnych błędów w realizacji takiego typu budownictwa w polskich miastach oraz wykreować wzorce do tworzenia i zarządzania nim. Istota tego segmentu budownictwa oraz utrzymanie jego wysokiego poziomu podlega gwarancji bezpieczeństwa mieszkaniowego dla osób gorzej sytuowanych poprzez utrzymanie niskich cen wynajmu. W Polsce udział takiego budownictwa jest wciąż bardzo niski, co uniemożliwia władzom miast – gmin wpływanie na ceny wynajmu, a co za tym idzie na jakość i koszty życia mieszkańców. W badaniach dotyczących budownictwa społecznego w Wiedniu wykorzystano dane pochodzące z bazy organizacji Wiener Wohnen dotyczącej liczby mieszkań społecznych w danych dzielnicach. Jednakże jest to opracowanie przeglądowe opisujące model mieszkalnictwa społecznego w Wiedniu. Miasto Wiedeń, jako modelowy przykład budownictwa społecznego o specyficznych uwarunkowaniach, których trudno szukać w innych miastach oraz byciu miastem-landem mogącym kreować własną politykę podatkową, która w dużej części finansowała budownictwo społeczne, wytworzyło unikalną zdolność zaspokajania potrzeb mieszkaniowych poprzez odpowiednie działania struktur organizacyjno-administracyjnych oraz jednostek odpowiedzialnych za zarządzanie tego typu budownictwem i mieszkalnictwem. Do najważniejszych zalet wiedeńskiego modelu budownictwa społecznego należy zaliczyć korzystne progi finansowe potrzebne do możliwości ubiegania się o mieszkanie społeczne, co pozwala na tworzenie różnorodnych społecznie osiedli, bardzo dobre skomunikowanie osiedli bez względu na okres ich powstania, równomierne rozłożenie nieruchomości na terenie całego miasta oraz ich szeroki przekrój rozmiarowy, a także włączenie usług w ich strukturę. Największą wadą wiedeńskiego modelu budownictwa społecznego jest brak jego uniwersalności ze względu na specyficzne warunki administracyjne czy podatkowe oraz brak dostosowania przestrzeni publicznych na terenie starszych osiedli do potrzeb planowania uniwersalnego.