Intensywna turystyka w historycznych centrach miast powoduje skutki społeczno-przestrzenne, prowadząc do debaty o gentryfikacji która odnosi się do zjawiska zastępowania mieszkańców i użytkowników określonego sektora miejskiego przez innych, którzy mają większą siłę nabywczą, najczęściej za pośrednictwem inwestycji kapitału w nieruchomości. Ta sytuacja prowadzi do niezadowolenia mieszkańców, którzy zmuszeni wzrostem cen nieruchomości w miejscu zamieszkania zmuszeni są często do przeniesienia się w inne miejsce. Za istotny powód tych zmian uważa się często turystykę, a ciągłe przekształcanie środowisk miejskich przez turystykę i turystów, nazywane jest turystyfikacją. Aby zapobiec tym zjawiskom, miasta poszukują rozwiązań strategicznych, do których należą strategie dekoncentracji polegające na rozproszeniu strumieni ruchu turystycznego, aby turyści nie koncentrowali się w ścisłych obszarach miejskich, gdzie występują najbardziej znane atrakcje turystyczne. Celem wystąpienia i artykułu jest przegląd działań z zakresu dekoncentracji przepływów turystycznych w różnych miastach europejskich z uwzględnieniem reakcji mieszkańców. Miasta europejskie podzielono, na te, gdzie ruch turystyczny skoncentrowany jest w kilku głównych atrakcjach zlokalizowanych blisko siebie, często w obrębie zabytkowego starego miasta (CCT) oraz na miasta, gdzie główne atrakcje są rozproszone i turyści muszą pokonywać pewne odległości, aby je zobaczyć (CDT). Do pierwszej grupy zaliczono Florencję, Sewillę, Kraków, Wrocław, Tallin, Dubrownik, Wenecję i Pragę, do drugiej grupy zaliczono Lizbonę, Barcelonę, Berlin, Kopenhagę, Londyn i Paryż. Zauważono, że w miastach, gdzie atrakcje położone są blisko siebie występują problemy i ograniczenia w efektywnym stosowaniu dekoncentracji, natomiast w drugiej grupie miast, gdzie atrakcje są rozproszone, pozytywne efekty dekoncentracji ruchu turystycznego są możliwe do osiągnięcia. Zauważono, również że w miastach, w których na starówkach istnieją „bańki turystyczne”, mieszkańcy zwykle bardziej dbają o ochronę swojego codziennego środowiska niż o powstrzymanie dalszego rozwoju turystyki. W takiej sytuacji strategia dekoncentracji może wywołać niezadowolenie wśród mieszkańców. Współautor: Michał Żemła, UJ, Kraków Efektem badań autorów jest artykuł: Deconcentration strategies as tools for preventing gentrification as perceived by residents of tourism destinations w czasopiśmie: International Journal of Contemporary Management, ISSN 1643-5494, e-ISSN 2449-8939, DOI: 10.2478/ijcm-2024-0015