Współczesna arteterapia znajduje się na przecięciu kreatywności, troski społecznej i odporności emocjonalnej. Choć jej praktyka opiera się na głębokich fundamentach psychologicznych i kulturowych, nadal brakuje jej spójnych ram teoretycznych, szczególnie w kontekście interdyscyplinarnym. Jednym z obszarów, który może wnieść nową jakość do rozwoju arteterapii, są nauki o zarządzaniu - dziedzina zajmująca się m.in. ludzkim zachowaniem, jakością procesów i efektywnością organizacyjną. W wystąpieniu zaprezentowano możliwości integracji wybranych koncepcji zarządczych z praktyką terapeutyczną. Szczególną uwagę poświęcono trzem obszarom: teorii przywództwa, projektowaniu usług (service design) oraz zarządzaniu wiedzą. Modele przywództwa, takie jak leadership służebny (servant leadership), korespondują z relacją terapeuta-klient, opartą na empatii, wsparciu i wzajemnym zaufaniu. Narzędzia projektowania usług mogą przyczynić się do poprawy jakości procesu terapeutycznego – zarówno w aspekcie organizacyjnym, jak i emocjonalnym. Z kolei model SECI (Nonaka i Takeuchi), wykorzystywany w zarządzaniu wiedzą, dostarcza użytecznych ram do analizy przepływu wiedzy ukrytej i jawnej – co ma istotne znaczenie dla rozwoju kompetencji zawodowych arteterapeutów, zwłaszcza w kontekście superwizji i współpracy zespołowej. Proponowane podejście wpisuje się w szerszy postulat profesjonalizacji arteterapii jako dyscypliny akademickiej i społecznie zaangażowanej. Łączenie wiedzy z zakresu zarządzania i terapii może pomóc lepiej odpowiadać na wyzwania współczesności, takie jak kryzysy psychiczne, napięcia społeczne czy potrzeba budowania odporności wspólnot. Arteterapia zyskuje w tym ujęciu nie tylko jako metoda indywidualnego uzdrawiania, lecz także jako narzędzie transformacji społecznej i organizacyjnej.