Obecnie w Izraelu wyróżnia się dwie grupy Kibutzów: tradycyjne i zmodernizowane, które coraz dynamiczniej przekształcają te tradycyjne społeczności obecne w Izraelu jeszcze przed 1948 r., tj. przed założeniem państwa. Społeczności Kibuców to zaledwie 2,1% populacji Izraela, niemniej sposób ich funkcjonowania stanowił przez kilkadziesiąt lat bardzo unikatowy model, obecnie w coraz większym stopniu wpisujący się w europejskie formy collaborative housing. Dowiedliśmy, że w tych społecznościach decydującym wpływem na zmiany zachodzące w tych organizacjach będą mieli ludzie starsi. W 30 badanych Kibucach to mieszkańcy powyżej 65 roku życia są beneficjentami usług współdzielonych, ale także biorą ważny, wielokrotnie decydujący udział w procesie podejmowania decyzji. Obustronna gwarancja stanowi istotę i największą korzyść z życia w tych społecznościach. Model Sieci Kulturowej, który wykorzystaliśmy, okazał się pomocny w rozwikłaniu skomplikowanej mozaiki elementów kulturowych, które definiują kibuce, prezentując ich unikalną mieszankę tradycji i nowoczesności. Te społeczności wyróżniają się jako dynamiczne byty, nieustannie ewoluujące, a jednocześnie mocno zakorzenione w swoich podstawowych wartościach i praktykach. Nasza analiza ukazała, że Kibuce w Izraelu to nie tylko fizyczne lokalizacje, ale są głęboko osadzone w bogatych elementach kulturowych. Dzięki Sieci Kulturowej pokazaliśmy, w jaki sposób wspólne usługi, postawy wobec osób starszych, udział w podejmowaniu decyzji, podstawowe wartości i unikalne cechy zbiorowo przyczyniają się do charakterystycznego etosu kibucu. Etos ten charakteryzuje się wspólnym dobrobytem, szacunkiem dla osób starszych, aktywnym zaangażowaniem społeczności i silnym zobowiązaniem do wzajemnego wsparcia i wspólnych wartości, które wszystkie rezonują z tradycyjnymi korzeniami, jednocześnie dostosowując się do współczesnych wyzwań i prowadząc do „udanego starzenia się” wyrażonego w wysokiej oczekiwanej długości życia i pozytywnym samopoczuciu.