Relokacja z centrów miast na przedmieścia związana jest głównie z poszukiwaniem bardziej przestronnych i przystępnych cenowo mieszkań w spokojniejszych dzielnicach z lepszym dostępem do terenów zielonych, a tym samym wyższą jakością życia. Upowszechnienie pracy zdalnej (w tym pracy z domu – ang. work-from-home) stwarza możliwości zamieszkania dalej od centrów miast bez konieczności codziennych dojazdów do pracy. W badaniach zjawiska urbanizacji terenów podmiejskich brakuje jednak studiów nad preferencjami pracowników do relokacji z powodu dostępu do nowych elastycznych form wykonywania pracy. Stąd też celem prezentowanego badania jest ocena deklarowanej chęci przeprowadzki pracowników biurowych na przedmieścia w związku z możliwością pracy zdalnej oraz wpływu na te preferencje cech społeczno-ekonomicznych, warunków zatrudnienia, doświadczeń związanych z dojazdem do pracy oraz zmian w produktywności pracy. Badanie koncentruje się na Polsce, kraju o odmiennym poziomie indywidualizmu kulturowego, który może wpływać na preferencje dotyczące pracy z domu, a pośrednio także na chęć zmiany miejsca zamieszkania. Wysoki poziom indywidualizmu wiąże się z osobistą wolnością, autonomią i nastawieniem na osiągnięcia, co sprzyja niezależności i samodzielności. W rezultacie, społeczeństwa o wyższym stopniu indywidualizmu częściej akceptują pracę zdalną. Polska pod względem indywidualizmu, dystansu władzy i unikania niepewności, znacząco różni się od wiodących krajów anglosaskich, takich jak USA, Kanada, Australia czy Wielka Brytania. Różnice te mogą warunkować możliwości rozwoju pracy zdalnej i w konsekwencji oddziaływać na migrację i skalę urbanizacji terenów podmiejskich. Przeprowadzone badanie opiera się na danych ankietowych z reprezentatywnej próby 639 pracowników biurowych mieszkających w miastach powyżej 100 000 mieszkańców i wskazuje, że wiek, sposób dojazdu do pracy, postrzegane zmiany w produktywności oraz zatrudnienie w sektorze prywatnym to istotne czynniki, które znacząco mogą wpływać na preferencje związane z przeprowadzką na przedmieścia w sytuacji dostępu do pracy zdalnej. Badania dla Polski potwierdzają trendy obserwowane w krajach o innym poziomie indywidualizmu kulturowego i bardziej rozwiniętych praktykach pracy zdalnej, co wskazuje, że praca zdalna jest zjawiskiem uniwersalnym, preferowanym w podobny sposób w różnych krajach. Może się ona stać istotnym czynnikiem w procesie „nowej” suburbanizacji i przyspieszyć relokację na przedmieścia osób z określonych grup demograficznych – dojeżdżających samochodem jako pasażerowie, młodszych oraz zatrudnionych w sektorze prywatnym, u których odnotowano większe wzrosty produktywności pracy. Współautorzy: Sławomir Kuźmar, David Bole