Powiązania między różnymi kontami emerytalnymi w Polsce Obecnie w systemie emerytalnym w Polsce uprawnienia emerytalne mogą być gromadzone na siedmiu różnych kontach niefinansowych i finansowych, z których trzy są częścią poziomu publicznego (NDC, subkonto i OFE), a pozostałe do warstwy zakładowej (PPE, PPK) i indywidualnej (IKE, IKZE). Wszystkie konta oparte są na formule DC. Badanie koncentruje się na interakcji między różnymi kontami emerytalnymi w kontekście ośmiu różnych kryteriów istotnych dla indywidualnego podmiotu i obejmujących fazę gromadzenia uprawnień emerytalnych, tj. (1) dostępu do świadczeń, (2) rezygnację z uczestnictwa, (3) możliwość przenoszenia uprawnień emerytalnych, fazę wypłaty świadczeń, tj. (4) warunki przyznania świadczeń, (5) formę i rodzaj wypłaty i waloryzację oraz inne elementy, takie jak: (6) możliwość dziedziczenia uprawnień emerytalnych, (7) opodatkowanie i (8) nierówności płci. Najważniejsze wnioski z badania można sformułować następująco: Istnieje znaczna rozbieżność dotycząca zakresu i wymogów przyznawania świadczeń na wszystkich rodzajach kont systemu emerytalnego; szeroki zakres podmiotowy w publicznym systemie emerytalnym jest najlepiej odzwierciedlony w PPK opartym o automatyczny zapis z wyjątkiem samozatrudnienia. Emerytury z systemów zakładowych są częściowo substytucyjne w stosunku do emerytur publicznych, ale neutralne w stosunku do emerytury minimalnej. Brak jest dyskryminacji bezpośredniej ze względu na płeć w odniesieniu do emerytur zakładowych i indywidualnych, ale jest ona obecna w systemie publicznym (różny wiek emerytalny); z kolei dyskryminacja pośrednia przejawia się w uniemożliwieniu gromadzenia uprawnień emerytalnych wynikających z przerw w aktywności zawodowej spowodowanych bezrobociem lub opieką, zwłaszcza w warstwie zakładowej. Różne regulacje dotyczące dziedziczenia kont finansowych i niefinansowych mogą prowadzić do hazardu moralnego, zwłaszcza w związkach formalnych.