Pandemia COVID-19 spowodowała spadek aktywności gospodarczej, czego przejawem było pogorszenie mikro- i makroekonomicznych wskaźników stabilności gospodarczej oraz nastrojów konsumentów i przedsiębiorstw. Te „trudne” czasy okazały się „doskonałe” dla rynku sztuki. Największe i najbardziej renomowane domy aukcyjne odnotowały rekordową sprzedaż. Ta obserwacja stanowiła inspirację do podjęcia badań, których celem było zbudowanie indeksu cen dzieł sztuki dla rynku polskiego, który umożliwiłby oszacowanie wartości możliwych do zrealizowania stóp zwrotu na polskim rynku sztuki, a następnie porównanie ich do stóp zwrotu z innych aktywów (np. obligacji skarbowych, WIG – 20, złota, kryptowalut) ze szczególnym uwzględnieniem okresów spowolnienia gospodarczego w Polsce. Budowa indeksu cen dla polskiego rynku sztuki opierała się na jednej z wiodących metod szacowania takich wskaźników – regresji powtarzalnej sprzedaży (ang. Repeat Sales Regression) i danych obejmujących ponad 42 tysiące transakcji na polskim rynku sztuki w latach 1991 – 2020. Z przeprowadzonych badań wynika, że w okresach rozczarowania tradycyjnymi instrumentami rynku finansowego zainteresowanie inwestycjami alternatywnymi, do których należą m.in. inwestycje w dzieła sztuki, powinno wzrastać. Kształtowanie się polskiego indeksu cen dzieł sztuki wskazało na mniejsze powiązanie zmian cen na rynku sztuki ze zmianami koniunktury gospodarczej w porównaniu do cen tradycyjnych aktywów finansowych oraz wykazało mniejszą zmienność stóp zwrotu w porównaniu do alternatywnych inwestycji takich jak kryptowaluty lub nieruchomości. Inwestycje w polski rynek sztuki stanowią zatem interesującą opcję dywersyfikacji portfela inwestycyjnego. Współautorzy: dr hab. Sylwester Białowąs, prof. UEP, dr hab. Jacek Jankiewicz, prof. UEP, dr Robert Skikiewicz, UEP